Techniek in de zorg is geslaagd als niemand er iets van merkt. Een bewoner wil geen apparaat bedienen, familie wil niet ongerust zijn, en verzorgend personeel heeft geen tijd voor een systeem dat aandacht vraagt. Zorgdomotica hoort op de achtergrond te blijven en pas op te vallen op het moment dat het nodig is.
Dat klinkt vanzelfsprekend, maar het is precies waar het meestal misgaat. Een systeem dat te vaak alarmeert wordt genegeerd. Een systeem dat te weinig alarmeert geeft schijnzekerheid. En een systeem dat de bewoner voortdurend herinnert aan wat hij niet meer kan, wordt uitgezet — of veroorzaakt onrust.
Waar het over gaat
Langer thuis wonen is voor veel mensen de wens, en beleid is er ook op gericht. Wat dat praktisch betekent: er moeten dingen worden opgevangen die eerder vanzelf gingen. Iemand die ’s nachts de deur uit loopt. Een val die niemand ziet. Een dag waarop de gordijnen dicht blijven.
In een zorginstelling speelt hetzelfde, maar dan met meer mensen en minder handen. De vraag is daar niet alleen of er iets gebeurt, maar of het personeel er op tijd bij is — en of ze niet de halve nacht op loze meldingen aflopen.
Wat ik doe
Ik bouw oplossingen op maat, van één woning tot meerdere gebouwen. Soms is dat eenvoudig: een contact op de buitendeur dat familie waarschuwt. Soms is het een compleet verpleegoproepsysteem (VOS) op basis van smart sensing, met sensoren per kamer, gekoppeld aan de telefoons van het personeel.
De techniek komt uit de vakgebieden die ik ook los lever — domotica, alarmsystemen, netwerk, camera’s — maar hier zit het verschil in wat je ermee doet. Een bewegingsmelder is in een alarmsysteem een inbraakdetector; in een zorgwoning is diezelfde melder het signaal dat iemand vanochtend nog niet uit bed is geweest.
Wat past, hangt af van de persoon en de situatie. Wat kan iemand nog zelf? Wat maakt familie of personeel ongerust? En vooral: wat moet er gebeuren als er iets wordt gedetecteerd, en door wie?
Daar begin ik mee, niet bij de apparatuur.
Is je interesse gewekt? Ben je nieuwsgierig naar de mogelijkheden? Is meer informatie gewenst op een specifiek gebied? Ben je op zoek naar advies?
Neem contact opZo lang mogelijk thuis blijven wonen, zonder dat familie ’s nachts wakker ligt. Een contact op de buitendeur waarschuwt als iemand op ongebruikelijke tijden naar buiten gaat — een appje, een telefoontje, wat past. Bij dementie, bij dwaalrisico, of gewoon bij iemand die ’s nachts de weg kwijt kan raken. Uit te breiden met paniekknoppen op vaste plekken of gedragen op het lichaam. Blijft iemand ergens te lang, of komt hij juist ergens niet meer, dan kan het systeem daarop alarmeren.
Het verschil tussen op tijd zijn en te laat: iemand die ’s nachts wakker wordt en op de rand van het bed blijft zitten. Detecteer je dat, dan help je die persoon naar het toilet in plaats van dat je een uur later een bed verschoont. Sensoren voor in- en uitbeddetectie, deurcontacten, valdetectie en akoestische alarmen, per persoon ingesteld op wat er bij hem of haar speelt — en vrijwel elke denkbare sensor is te integreren. Werkt in een zorginstelling, in een kleinschalige woonvorm en bij iemand thuis met mantelzorg; de melding gaat naar wie er op dat moment verantwoordelijk is. Schaalbaar van één woning tot meerdere gebouwen, en dat houdt het betaalbaar. Bij een melding kan er meteen een spreek- en luisterverbinding open om iemand gerust te stellen.
Een woning die zich aanpast aan wat iemand nodig heeft, in plaats van andersom. Voor een gezin met een gezinslid met een chronische oogaandoening heb ik het licht zo ingericht dat het in elke ruimte al aan is voordat je binnenkomt, op een gelijkblijvende sterkte door het hele huis — geen verschil dat de ogen moeten opvangen, geen schakelaar die gezocht moet worden. Datzelfde principe werkt bij slechtziendheid, bij beperkte mobiliteit of bij iemand die ’s nachts veilig naar het toilet moet. Met spraakbesturing en losse bediening kunnen huisgenoten er tijdelijk van afwijken.
